Χρήστος Κορέλας (Λογοτέχνης)
Μια πορεία στο ελληνικό κάλλος
Δημήτρη Λιαντίνη, «Ο ΝΗΦΟΜΑΝΗΣ, η ποιητική του Σεφέρη», Αθήνα 1987,
Χαίρεσαι και πονάς διαβάζοντας τη γραφή του Λιαντίνη για τον Σεφέρη. Έχω σκύψει και σ’ άλλες του γραφές με το ίδιο δέος. Ο Σεφέρης του Λιαντίνη είναι μια μαρτυρική πορεία – επιστροφή στο ελληνικό αρχαίο κάλλος. Μια εσωτερική τελείωση. Μια ποίηση ηθική, με την έννοια της θητείας στην ανάβαση της αρμονίας, στη συμμετρία του καιρού που το ελληνικό τοπίο χώνευε το διονυσιακό πνεύμα, μετουσίωνε τη ζωή σε απωλλώνιο φως γεννώντας την κορυφαία ανθρώπινη ώρα. Την τραγωδία.
Μπορεί κανείς κάπου να μην συμφωνεί – αν έχει άλλη άποψη – με τον Λιαντίνη, αλλά είναι υποχρεωμένος να δεχτεί και να χαρεί τη μετουσίωση της ευρυμάθειάς του σε μια γραφή, που κάνει τον στοχασμό του ποίηση και την ποίηση την αναγάγει στον απέραντο χρόνο. Συγκλίνουν στο έργο του Λιαντίνη κόσμοι δυνατοί, άρχοντες της Τέχνης και παλιάτσοι. Η γραμμή του είναι ορατή. Θέλει να μας εξαγνίσει από την εμπειρία του παρόντος. Με τον καθαρμό, να μας περάσει στον μυστικό κόσμο της σεφερικής καταβύθισης για να μας αναδύσει στις παρυφές του «ελληνικού Ελληνισμού». Μόνον έτσι θα συλλάβουμε την ποίηση του Σεφέρη. Δεν είναι μια αναφορά στο έργο του Σεφέρη. Έχω την εντύπωση πως συμμάζεψε την πνευματική του πραμάτεια, τη βιωματική του απόσταση από τον κόσμο, την πίστη του για τον Ελληνισμό, κι επιχείρησε το μεγάλο ταξίδι. Ανατομίες, διηγήσεις, διεισδύσεις, ελλάμψεις και εκφορές, που ξαφνιάζουν τους αμύητους, αγριεύουν τους μυημένους και γυμνώνουν τους ακαδημαϊκούς της γραμματολογικής γνώσης, είναι η δραματική οδοιπορία ενός πιστού του Σεφέρη, που δεν του προσφέρθηκε η πίστη, την κατέκτησε. (Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΒΔΟΜΗ, 1. Μαρτίου 1987) |